23 GRUDNIA 1991 R.
GODZINA 9.04
Tatusiu!
- Moje córeczki! - Mamo!
- Pomocy! - Mamo!
Mamo, pali się!
Wezwij straż pożarną!
Halo? Dom się pali.
Przy Jedenastej West 1213.
To dom sąsiadów.
W środku...
są dzieci.
Nie wiem.
Coś wybuchło.
Rany boskie.
Proszę, Boże.
Oby nic im się nie stało.
Proszę, Boże.
PRÓBA OGNIA
DOWÓD RZECZOWY
PRZYWIEZIONA PRZEZ STRAŻ POŻARNĄ
Tu się nie paliło.
Co za psychol.
No proszę.
Nie chciał ryzykować.
Spójrz.
Popękane szyby.
Pokój dzieci.
Bydlak poczekał, aż zasną.
Rozlał tu płyn łatwopalny.
Ogień buchnął.
Rozprzestrzenił się poza pokój.
- Wzdłuż listwy podłogowej. - Tak.
Na werandę.
Łajdak.
Mamy go.
Dziękuję za przybycie.
Przeżywacie trudne chwile.
Panowie Fogg i Vasquez badają okoliczności pożaru.
Wyrazy współczucia.
Ustaliliście coś?
Mamy kilka wątpliwości,
ale liczymy na państwa pomoc.
Jasne.
Stacy, prawda?
Nie było pani w domu, gdy wybuchł pożar.
Zgadza się.
Wracała z nocnej zmiany,
ale zatrzymała się po drodze.
Gdzie konkretnie?
Weszłam do Armii Zbawienia po prezenty dla dzieci.
O dziewiątej rano?
Idą święta, jesteśmy spłukani.
Rozumiem. A dzień wcześniej?
Wydarzyło się coś nietypowego?
Nie.
Cześć.
Jak żyją moje skarby? Dlaczego płaczesz?
- Drą się cały ranek. - Macie fart.
Gdyby nie uroda matki, nie byłoby was na świecie.
Cuchniesz.
Ładnie tak szlajać się po nocach?
Kotku, wypiłem kilka drinków.
Wstąpiłem do Mikeya, by nie jeździć pod wpływem.
- No co? - Nic.
Do roboty.
Wieczorem pojechała pani do pracy.
Tak, potrzebujemy pieniędzy.
A pan został w domu z dziećmi.
Zgadza się.
Jestem ojcem na pełny etat.
Kolację masz w piekarniku.
- Kto tym razem? - W sensie?
- Mówiłem, gdzie wczoraj byłem. - Gówno mówiłeś.
Masz mnie za idiotkę? Co to?
Przecież nie chcesz mieć więcej dzieci.
Po co nosisz ją w portfelu, draniu?
Nie wiem.
- Liczę na szybki numerek z żoną... - Pieprzony kłamca.
Wiedziałam, że dymasz jakąś panienkę.
- Nie kłamię, kotku. - Gówniany z ciebie mąż.
Milcz! Codziennie opiekuję się dziećmi.
A dlaczego?
Dlaczego codziennie opiekujesz się dziećmi?
Bo nie masz pracy!
Jesteś nieudacznikiem!
- Zamknij ryj! - Bo co?
- Dobrze ci radzę. - Znowu mnie uderzysz?
Nie zrobisz tego,
bo wtedy nie pójdę do pracy i nie zarobię
na twoje pijaństwo i kurwy!
Stacy poszła do pracy,
a pan położył się spać?
- Zgadza się. - Napił się pan piwa?
Nie.
Zajrzał pan do dzieci?
Jak zwykle.
Co było potem?
Obudziłem się rano.
Najpierw myślałem, że to sen.
Potem usłyszałem, jak Amber krzyczała: „Tatusiu!”.
Tatusiu!
Wszędzie było pełno dymu, nic nie widziałem.
Śmierdziało, jakby spaliła się mikrofalówka.
- Tatusiu! - Miesiąc temu mieliśmy zwarcie.
Dziewczynki!
Pobiegłem do pokoju dziewczynek.
Roztrzaskałem barierkę.
Nigdy nie czułem takiego palącego żaru.
Szukałem Amber, ale zniknęła.
Amber!
Dziewczynki!
Amber!
Dziewczynki!
Nie mogłem złapać tchu,
więc wybiegłem na zewnątrz.
Krzyknąłem do sąsiadki, by zadzwoniła po pomoc.
Czy ktoś chciałby skrzywdzić waszą rodzinę?
Nie, proszę pana.
Mieliśmy trzy najpiękniejsze córeczki na świecie.
Czasem kłóciliśmy się z żoną, rozstawaliśmy,
ale dzieci zawsze zbliżały nas do siebie.
Nie mogliśmy bez nich żyć.
Czasem żałuję, że Amber mnie obudziła.
Zdarzało ci się złamać prawo.
Tak.
Gdy pytaliśmy cię o szczegóły,
nie zawsze byłeś z nami szczery.
Zgadza się.
- Ale teraz mówisz prawdę. - Tak.
Niczym Jezus, Baranek Boży, który odszedł zbyt wcześnie,
te trzy niewiniątka
zostały wezwane przed oblicze Pana.
Jak inaczej mamy pojąć
śmierć Amber, Karmen i Kameron?
Zjemy coś po drodze?
Nie mam ochoty cię słuchać.
Może już nigdy.
- Też cierpię. - Słyszałeś, co powiedziałam?
Nie demonizuj mnie i nie mów...
- Pogadamy, jak mi przejdzie. - Chyba nigdy.
Aby to przetrwać, musimy trzymać się razem.
Zatrzymaj się. Wypuść mnie.
- Co jest? - Zatrzymaj wóz!
Zatrzymaj cholerny wóz!
- Dlaczego? - Wypuść mnie stąd!
Zatrzymaj cholerny wóz, Todd!
Wypuść mnie!
Zatrzymaj cholerny wóz!
Nie uratowałeś moich dzieci!
To były moje dzieci!
Moje!
Kierowco, wysiadaj!
Ręce na widoku! Wykonaj!
Odwróć się.
Ręce na głowę.
Nie oglądaj się.
Cameronie Toddzie Willinghamie,
aresztuję cię pod zarzutem morderstwa.
- Morderstwa? - Zapraszam.
- Kogo zabiłem? - Ruchy.
Dowiesz się na posterunku.
Ruszaj się, znasz drogę.
Ledwo pochowałem córki.
To jakaś paranoja.
Zatrzymaj się.
Właź.
Kawał drania z ciebie.
Zabiłeś własne dzieci? Jezu.
Nie zrobiłem tego! Wal się!
Wal się!
Stary, wrzuć na luz, nie jesteś w zoo.
Chryste!
Chcesz banana na uspokojenie?
Nie rzucą orzeszków.
Do kogo mówisz, chłopcze?
Do zgrabnego czupiradła.
Puściła mi oczko, wiesz?
- Twoje? - Tak.
A to?
Wstań.
Wyluzuj, żartowałem.
Coś taki wrażliwy?
Zajechało cykorem.
Przyznaj się, to może przeżyjesz.
Nie przyznam się do czegoś, czego nie zrobiłem.
Powiem wszystko, ale nie to, że zabiłem własne dzieci.
Mają dowody...
Usiądę w loży dla świadków i pogadam z sędzią.
- Zniszczą cię. - Niech próbują.
- Jesteś kretynem. - Pogięło cię?
- Uspokój się. - Słyszysz go?
Najwyżej mnie załatwią.
Prędzej umrę,
niż powiem, że zabiłem własne dzieci.
Tylko ja mogę cię uratować przed zastrzykiem.
Nie pozwolę ci przemawiać w sądzie.
Dzień dobry, Teksasie! Tu KZYZ.
Telefony się urywają. Posłuchajmy.
Nigdy go nie lubiłam, jest odrażający.
Nic dziwnego...
Powinien smażyć się w piekle.
- Jaki ojciec zabija swoje dzieci? - To niewiarygodne.
- Sam bym go zastrzelił. - Zabił troje dzieci.
Powinien zdychać po trzykroć.
Sędziowie przysięgli, spójrzcie, proszę,
na te słodkie dzieci.
18 SIERPNIA 1992 R.
Karmen i Kameron miały niecały roczek
i były pełne życia.
Mała Amber czekała na Świętego Mikołaja. Miał się zjawić nazajutrz.
A teraz wyobraźcie sobie te aniołki palące się w łóżeczkach.
To nie było podpalenie,
lecz morderstwo.
Wyjrzałam zza drzwi...
on tylko tam stał i dziwnie się na mnie patrzył.
- Bzdura! - Ciszej.
Według pani wiedzy,
czy Todd Willingham usiłował wrócić do domu?
Był zbyt przejęty samochodem.
Nie próbował ratować dzieci, póki nie przyjechała policja.
Urządził sobie przedstawienie.
Ślady po ogniu nie kłamią.
Co pan wywnioskował?
Ogień został podłożony.
Proszę rozwinąć myśl.
Ktoś rozlał benzynę w pokoju dziecinnym,
nawet pod łóżkami.
Wypalony ślad miał kształt pentagramu - symbolu diabła.
Podpalacz skierował się do wyjścia,
a ogień uniemożliwił ucieczkę z pokoju.
Tam było gorąco jak w piekle.
Popękały szyby w oknach.
To kolejny dowód na to, że podpalono płyn łatwopalny.
Tylne drzwi zablokowano lodówką.
Ktoś zastawił śmiertelną pułapkę.
Panie inspektorze, ile przeprowadził pan śledztw w sprawie podpalenia?
Ponad 1200.
Czy przypomina pan sobie, żeby kiedykolwiek się pomylił?
Ogień nie niszczy dowodów, tylko je dostarcza.
Nie stwierdzono, bym kiedykolwiek się pomylił.
Panie Horton?
Nie mam pytań.
Panie Webb, dzielił pan celę z Toddem Willinghamem
w więzieniu w Navarro. Zgadza się?
Tak.
Co panu powiedział?
Cóż...
Powiedział...
że wrócił do domu.
Jedna córka była ranna czy martwa.
- Że co? - A potem zaczął...
Postanowił zatrzeć ślady, podkładając ogień.
Brednie.
Czy powiedział, kto skrzywdził dziecko?
- Tak, jego żona. - Słucham?
Podobno płakała i była cała roztrzęsiona.
Następnie zwinął papier w kulkę
i podpalił.
Miało to wyglądać tak, jakby dzieci się nią bawiły.
Czy Willingham groził, że pana skrzywdzi,
jeśli opowie pan o tym?
Wskazał na mnie palcem i zrobił tak.
Zabiję cię.
Dziękuję, panie Webb.
Mówcie prawdę, do cholery!
- Mówię. - To jakiś szwindel.
Niech sędzia w to nie wierzy!
- Proszę uspokoić klienta. - To jakieś bzdury!
Zeznajesz pod przysięgą. Zacznij mówić prawdę, chłopcze!
Jesteśmy na sali sądowej!
Panie Jackson, proszę wezwać kolejnego świadka.
Panie Evans, osobiście przekonał się pan
o skłonności Todda Willinghama do agresywnych zachowań.
Zgadza się.
Co się między wami wydarzyło?
Flirtowałem ze Stacy,
ale to nic nie znaczyło.
Ona już taka była
i Todda to pociągało.
Nie musiał dawać mi w ryj.
Przepraszam, Wysoki Sądzie.
Bić mnie do upadłego.
Pan Willingham wykazywał skłonność do przemocy
również w domu.
Spuchnięte usta, podbite oczy,
siniaki na nogach.
Kopał ją też w brzuch.
Pani King, czy Stacy mówiła,
dlaczego mąż ją bił?
Tak.
Była w ciąży i chciał, żeby poroniła.
Czy Kathy King zeznała prawdę?
- Nie. - Todd pani nie pobił,
dowiedziawszy się o ciąży, i nie zmuszał do aborcji?
Nie.
Był ze mną u ginekologa, ucieszył się na wieść o bliźniakach,
bo liczył na syna.
A więc zeznania o pobiciu, przemocy...
Dochodziło do rękoczynów,
ale potrafiłam się obronić.
Czy to prawda, że interweniowała u państwa policja,
gdy Todd Willingham był w stanie upojenia alkoholowego
i wyzywał panią od, zacytuję, „dziwki, szmaty i zdziry”?
Często się kłóciliśmy, ale to normalne.
Pomimo wielu sytuacji,
w których mąż stosował przemoc,
skąd u pani pewność, że nie popełnił tej zbrodni?
Bo kochał swoje dzieci.
Mnie również.
Pani Willingham,
dlaczego wszyscy świadkowie,
którzy zeznali, że mąż panią maltretował, mieliby kłamać?
Nie wiem.
Mają ku temu jakiś powód?
Nie.
Wychowała panią babcia.
Pani matka była ofiarą przemocy domowej, prawda?
- Co jej się przydarzyło? - Sprzeciw.
- Brak związku. - Oddalam.
Proszę o odpowiedź.
Pani Willingham?
Ona...
Proszę głośniej.
Została zamordowana.
Przez pani ojca?
Tak.
Nie mam więcej pytań.
Nie rozumiecie, Todd taki nie jest.
Nie skrzywdziłby swoich dzieci.
Kochał je całym sercem.
Opiekował się nimi,
karmił je, zmieniał pieluchy,
sadzał na nocniku. Nie słuchacie mnie!
- Świadek jest wolny. - Wszyscy tu kłamią!
- Nikt nie mówi cholernej prawdy! - Świadek jest wolny.
Nikt nas nie słucha!
- Młoda damo! - Pozwólcie nam powiedzieć prawdę!
- Proszę opuścić lożę. - Przepraszam, Todd.
Panie Horton, pańska kolej.
Nie mam pytań.
Wy już wiecie swoje, co nie?
Wiedzieliście, zanim zaczęli grzebać w naszej przeszłości.
Popełniono ohydną zbrodnię.
Każę pana wyprosić.
Ci ludzie kłamali na mój temat,
bo mnie nienawidzą. Żądam sprawiedliwego procesu.
- Umywam ręce. - Tak to działa?
Mam tu milczeć i patrzeć, jak robicie ze mnie bydlaka?
Mam prawo zareagować!
- Brawo, synu. - Siadaj.
Gdzie moi przyjaciele? Gdzie moja rodzina?
Gdzie ludzie, którzy za mnie zaręczą?
Proszę się uspokoić.
Ławnicy nie wezmą tego pod uwagę.
Panie Jackson, proszę o podsumowanie.
„Kto by się stał powodem grzechu dla jednego z tych małych,
„temu byłoby lepiej uwiązać kamień młyński u szyi
„i wrzucić go w morze”.
Sędziowie przysięgli,
zacytowałem słowa z Ewangelii św. Marka, aby przypomnieć wam o ciążącej na was
i na mnie odpowiedzialności.
W przeddzień Bożego Narodzenia
Willingham popełnił najokrutniejszą ze zbrodni.
Czyż to nie jest wystarczający powód,
żeby wymierzyć najwyższą karę?
Nie wiem, czy kara śmierci powstrzyma innych zbrodniarzy,
ale wiem, że powstrzyma Camerona Todda Willinghama.
I właśnie o to prosi was cały Teksas.
Willingham wydał na siebie wyrok śmierci, mordując swoje dzieci.
Waszym obowiązkiem jest to, by doprowadzić do egzekucji.
Usiądź, chłopcze.
Minęło tylko 40 minut.
Czasem naradzają się kilka dni.
Ławnicy zakończyli obrady.
Czy ława przysięgłych uzgodniła werdykt?
- Tak. - Proszę podać notatkę strażnikowi.
Proszę oskarżonego o powstanie.
Po uzgodnieniu werdyktu
ława przysięgłych uznaje oskarżonego Camerona Todda Willinghama
za winnego morderstwa zagrożonego karą śmierci.
Cameronie Toddzie Willinghamie,
na mocy prawa stanu Teksas
skazuję cię na śmierć.
Tu wieża numer cztery. Skazany przy spacerniaku.
BLOK A, KAMERA 26, GODZINA 11.22
To blok ogólny.
Przyjrzyj się kolegom, bo więcej ich nie zobaczysz.
To ten zabójca dzieci.
Lubisz mordować bachory, cwelu?
Cofnij się!
- Piękniś. - Doigrałeś się, dzieciobójco.
To tutaj.
Korytarz do sali śmierci.
Skazany, czyli ty, dzieciobójco,
może spotkać tam swoją rodzinę.
W twoim przypadku przyjdzie niewiele osób.
Obiecuję, że tu wrócisz.
Witaj w bloku śmierci.
Wiem, że mnie słuchasz, dzieciobójco.
Zastanawiasz się, jak długo tu posiedzisz.
Wiele dni.
Kurde, mogą minąć lata. I zawsze jesteście zaskoczeni.
Ukatrupią cię po ostatnim posiłku.
Możesz zamówić, co chcesz. Jeden gość poprosił o słodycze.
A ty czym się trujesz?
À propos zastrzyku. Kumasz? Właź.
Rozkuj go.
Do przodu.
Najpierw przypniemy cię do stołu.
Potem jeden z nas założy ci wenflon.
Czasem coś sknocimy
i koleś godzinami krzyczy w męczarniach,
- błagając o śmierć. - A jeśli jestem niewinny?
Każdy ma jakąś wymówkę.
Zwala winę na kumpla,
nie wiedział, że broń była naładowana, chciał tylko kogoś nastraszyć.
Ale ty stałeś i patrzyłeś, jak płoną twoje dzieci.
To okrutne.
Też tak zrobię, dzieciobójco.
Będę stał i patrzył.
Gdy wstrzykną ci to świństwo,
spłoniesz od wewnątrz.
A107.
Nazywasz się Willingham?
To ty spaliłeś dzieci?
Mamy dla ciebie coś wyjątkowego.
Właź.
To dzieciobójca.
Cwel.
Twarzą do ściany.
Jeden prysznic na dwa dni.
Bójka przy prysznicach!
Wal go!
Ani kroku!
Trzymacie go? W porządku?
Posiedzisz trochę w samotności.
Ale puścił juchę.
Już nie jest taki ładny.
Naucz gnoja rozumu!
Podnieś go.
- Ścierwo. - Wstawaj!
Przepraszam, szefie. Powtórz.
Powtórz.
Przepraszam, szefie.
Powtórz.
Tatusiu.
To nie była moja wina.
Traktujecie mnie gorzej niż cholerne zwierzę!
Moje psy miały lepiej!
Spieprzaj, Todd!
Wracaj do baru bzykać panienki! Wynoś się!
Spierdalaj!
Z kim mnie zdradzasz, suko?
Z całym cholernym miastem!
- Co to za jeden? - Wal się.
Pieprzona dziwka.
Wystarczy.
Kotku, tak bardzo cię kocham. Przecież wiesz.
Nie złość się.
- Daj spokój. - Zostań tu.
Chodź do mnie.
Oboje daliśmy ciała.
Ty też.
Tatusiu!
Pomocy!
Zabierzcie mnie stąd!
Już więcej nie nabroję.
Obiecuję, że będę grzeczny.
TRZY MIESIĄCE PÓŹNIEJ
Panie Daniels, chciałbym kartkę i długopis.
Poproś.
Mogę prosić o kartkę i długopis?
Mogę pana prosić o kartkę i długopis?
Droga Stacy, nie rozumiem, dlaczego mnie nie odwiedzasz.
Sporo myślałem o naszym wspólnym życiu.
„Wydaje się, że to było wieki temu”.
- Czego znów chce? - Babciu, odpuść.
„Nie byłem dobrym człowiekiem.
„Pewnie teraz muszę to odpokutować.
„Ale dlaczego mam ponieść karę za coś, czego nie zrobiłem?
„Wiesz, że nie skrzywdziłbym dzieci”.
Każ mu się odczepić.
Wyrósł na łachudrę.
Gdybyś wcześniej to zrozumiała, wciąż byłabym babcią.
Gdyby miał kogoś zabić, wybrałby mnie.
Napiszę list do gubernator Ann Richards
i powiem jej, że kochał dziewczynki.
Wspaniale, Stacy.
A ja napiszę do Świętego Mikołaja.
Taką cię lubię najbardziej.
Co ty nie powiesz.
Dlaczego?
Bo pięknie wyglądasz o tej porze dnia.
Dziękuję, Todd.
- Napisałem dla ciebie piosenkę. - Naprawdę? Jaką?
- Chcesz posłuchać? - Jasne.
Nie idź do pracy
Nie wkładaj bluzki
Zostaw tę spódniczkę
Wracaj do kącika
Zrobić lodzika
Będziemy się tulić do końca życia
- Podoba ci się? - Tylko fragment.
- Który? - Zgadnij.
O przytulaniu?
Wcześniejszy.
Co ty wyprawiasz?
- Jeszcze raz. - Nie świruj.
Chodź.
- Muszę lecieć. - No chodź.
Zachowujesz się jak dwunastolatek.
Dobra, poddaję się.
Droga Stacy,
nie rozumiem, dlaczego nie odpisujesz.
Wiem, że trudno ci się podnieść,
ale ja też wszystko straciłem.
Nie tylko dzieci, ciebie, nasz dom.
Wkrótce stracę też życie.
Co miesiąc robią komuś zastrzyk,
odkąd tu jestem.
- Z Bogiem, bracie. - Trzymaj się, bracie.
Będę się za ciebie modlił.
Chciałbym wierzyć, że istnieje tu jakieś dobro.
Ale widzę tylko okrucieństwo i cierpienie.
Wszyscy pałają nienawiścią.
Zwycięstwo pochłonęło śmierć.
Gdzież jest twoje zwycięstwo?
O śmierci, gdzież...
Puśćcie mnie!
- Pozwólcie mi iść! - Morda!
Pójdę jak człowiek!
Wysoko głowa!
O Boże!
Pozwólcie mi iść, dranie!
Dzieciobójco!
Białasie.
Łajzo, mówię do ciebie!
- Masz mnie za kretyna, chłopcze? - Chłopcze?
Coś powiedział?
Nie namawiaj mnie, żebym się przyznał
i walczył o złagodzenie wyroku.
Posłuchaj, złotko.
Skoro tu jesteś,
pójdziesz do piachu.
Mam się wyspowiadać, cukiereczku?
Spoko.
Napadłem na jubilera.
Chciałem się obłowić.
Staruszek wyjął spod lady spluwę,
więc strzeliłem mu w łeb.
Byłem naćpany.
To ma być zabójstwo pierwszego stopnia?
Co najwyżej nieumyślne spowodowanie śmierci.
Ale jesteśmy w Teksasie.
Wiesz, dlaczego nazywają to egzekucją?
Nie masz kasy, egzekwują życie.
- Racja. - Kurde.
Tylko nie mów,
że też dostałeś żałosnego obrońcę z urzędu.
Adwokaci nie różnią się od hydraulików.
Jedni są dobrzy, drudzy kiepscy, ale wiesz co?
Biedacy zawsze dostają tych kiepskich. Mój dziadziuś mawiał,
że wszyscy otrzymują tyle samo lodu, ale bogaci dostają go latem.
Oczywiście mógłbyś wywołać skandal,
nagłośnić swoją sprawę
i zwerbować jakiegoś odpicowanego gogusia,
który broniłby cię za darmo,
ale chyba brakuje ci czasu.
- Czekaj. - No co?
Mogę znaleźć prawnika, nie mając forsy?
Pewnie.
Musisz tylko opisać w liście swoją sytuację
i wysłać go do Teksańskiej Inicjatywy Równości w Prawie.
I, N, I, C, J, A, T, Y, W, A.
T, Y, W, A.
Twierdzi pan, że adwokat
nie wykorzystał wielu okazji,
żeby postawić w stan oskarżenia świadków prokuratury
tudzież nie przedstawił kontrargumentów
przemawiających za pańską niewinnością?
Czyli spartolił sprawę.
Sprzedał pana.
Protokół pańskiej rozprawy
i kilka książek.
Mogą się przydać. Praca domowa.
Przygotuję pismo habeas corpus zwane również Wielkim Pismem.
Przedstawimy nowe dowody, jeśli takowe znajdziemy.
Dysponuje pan jakimiś środkami?
Czy ktoś mógłby wynająć prywatnego detektywa?
- Żona? Rodzina? - Niestety.
Rozumiem. Coś wymyślimy.
Musimy wykazać, że doszło do zaniedbań procesowych.
Trudno tego dowieść po ogłoszeniu wyroku.
Proszę przejrzeć protokół i zaznaczyć to, co budzi wątpliwość.
Może pan to zrobić?
Zmienię swój napięty grafik.
To pismo jest pana ostatnią szansą. Raczej znikomą.
Metallica?
Słyszę, jak czytasz.
Daj sobie siana, pyknijmy w ósemki.
Łeb mi pęka.
Specjalnie robią z nas kretynów.
Nie kumam tych słów.
- Pogardliwy, kolokwialny. - Powtórz bez kartki.
Analogiczny. Dobrze?
Skrupulatny. Przeplatany.
Coś ci powiem.
Pierwsza apelacja pewnie nic nie da.
Nie unieważnią wyroku skazującego.
Nadzieja w Piątym Okręgu.
- A Sąd Najwyższy? - Żartujesz?
Pochyli się w prawo, to zaliczy glebę.
Piszą o sprawiedliwości, jakby naprawdę istniała.
Nie ma jej ani w systemie,
ani w życiu.
Dlaczego urodziłem się czarny?
Jak smoła.
Dlaczego ty urodziłeś się biedny i głupi?
A może biedny i mądry?
Nie w tym życiu, bracie.
A jeśli ktoś naprawdę jest niewinny?
To bez znaczenia.
Kara śmierci to narzędzie polityków.
Przed wyborami zabijają dwa razy więcej skazańców.
- Debatują o twoim tyłku. - Serio?
Tchórzliwi politycy muszą się dowartościować.
Bierz.
Idziesz, bracie.
Trzymaj się, braciszku!
Wysoko głowa!
Bądź silny!
...piłka na 38. jardzie. Podanie do Smitha.
- Dawaj! - Szybciej!
- Biegnij! - Słyszysz?
- Biegnij, młody! - Pięknie.
- Dawaj! - Chłopaki z Południa wymiatają!
Tak!
Przyłożenie dla Kowbojów!
Kowboje po raz pierwszy wychodzą na prowadzenie.
Zajebiście!
Nie znają się!
- Przybij! - Dawaj.
I co wy na to?
- Dzięki, że mnie zastąpiłeś. - Odrobisz w polu.
Maggie by mnie zabiła, gdybym olał urodziny Becky.
Był klaun, tort. Pełen wypas.
Podawałem lody małym księżniczkom.
Nieźle.
- Kończ, Willingham. - Dobra, szefie.
- Pośpiesz się. - Oczywiście, szefie.
Śpieszę się.
Żeby nic nie robić.
Podsłuchiwałeś, podpalaczu?
Tak, szefie.
- Ty zboczeńcu. - Spokojnie, to moja zmiana.
Ten psychol nie będzie słuchał o moich dzieciach.
Interesuje cię moje życie?
Chodźmy stąd.
W niedzielę moja córa też miałaby urodziny.
Zabiłbym skurwysyna.
Co ci zrobią? Skażą na śmierć?
To zwykły klawisz.
Pewnie był szkolnym popychadłem.
Ma córkę.
Ponch?
Ponchai.
Co jest?
Dziś kolej na mnie.
Przeniosą mnie do nadzorowanej celi.
Boją się, że skończę ze sobą.
Cholera.
Takie życie.
Kurde, zamówię...
stek z kurczaka z dwiema porcjami krążków cebulowych.
Z pikantnym sosem teksańskim.
Do tego shake truskawkowy.
Zarzygam całą klitkę.
Panie, udziel mi łaski...
Puśćcie mnie!
Puszczać!
Nie nadszedł mój czas!
Nie teraz! Nie!
Jeszcze nie!
- Dasz radę, bracie. - Nie dam.
Poradzisz sobie. Dasz radę, bracie.
Wysoko głowa. Dawaj, Ponch!
Czeka ich ten sam los!
Ponchai James!
Ponchai...
Dawaj, bracie!
Ponchai James!
Zapamiętają cię, Ponch!
SIEDEM LAT PÓŹNIEJ
Dzień dobry.
Pomóc?
Mieszka pani w okolicy?
Dlaczego się pani zatrzymała?
Nie wygląda pani groźnie.
Pomyślałam, że panią podwiozę.
Nie bała się pani?
- Słucham? - Ani trochę.
Dlaczego miałabym się bać?
A dlaczego nie?
Nie zastanawiałam się nad tym.
Dziękuję bardzo.
- Dziękuję. - Zostań jeszcze chwilę.
Szukaliśmy kogoś takiego jak ty.
Teraz się boisz.
Jestem trochę zdezorientowana.
- Czego potrzebujesz? - Twojego adresu.
- Po co? - Żeby coś ci wysłać.
- Nie musisz. - Chcę się odwdzięczyć.
Nie spotkałyśmy się przypadkowo.
To jakaś wariatka?
Po co chciała twój adres?
Żeby ktoś mógł wysłać mi list.
- Kto? - Więzień.
- No co? - Nic.
- Mów. - Klasyka.
- Zaczyna się. - Porzucone kocięta.
Bezdomna rodzina na parkingu.
- O rany. - Głodujące dzieci z Afryki.
- Naiwna o miękkim sercu. - Skądże.
- Mówiłeś na mnie „Święta Liz”. - Nie z tego powodu.
Mieliśmy więcej się nie okłamywać.
No i wczoraj dostałam list.
- Cześć, mamo. - Jak w szkole?
Ziemia do Julie.
- Słucham? - Nieważne.
- Kocham cię. - Ja ciebie też.
PANI GILBERT
Napisał: „Szanowna pani Gilbert, dostałem pani adres od TCADP.
„Powiedziano mi, że mogłaby pani
„korespondować z taką osobą jak ja”.
- Czym jest to całe TAD? - TCADP.
Teksańska Koalicja na rzecz Zniesienia Kary Śmierci.
- Jak się w to wplątałaś? - Przez tę kobietę, której dałam adres.
- Nie słuchasz mnie. - Przeciwnie. Co zrobił?
- Nieważne. - Daj spokój.
Dlaczego trafił do celi śmierci?
On...
Spalił dom, w którym były jego dzieci.
- Uroczo. - Jasne.
Trzymaj.
Dlaczego mu pomagasz?
- Jeszcze nie zdecydowałam. - Ale bierzesz to pod uwagę.
Mogę nie wiedzieć? Nie wiem.
Nie wystarczy ci jedna osoba z wyrokiem śmierci?
Przepraszam.
Co w domu?
- Wystarcza wam pieniędzy? - Tak.
- W razie czego... - Twoje czeki przychodzą na czas.
Rozmawialiśmy o tym.
Zawiodłem cię,
a ty mnie wspierasz.
Czy ja wspierałbym ciebie, gdyby sytuacja była odwrotna?
Możemy gdybać lub spojrzeć prawdzie w oczy.
Co słychać? Tak szczerze.
Zapomniałaś o mleku.
Zrobię później zakupy.
- Co czytasz? - List od mordercy dzieci.
- Julie! - Napiszesz o nim sztukę?
Nie, skarbie. On siedzi w więzieniu.
- Mama go odwiedzi. - Serio?
Ludzie odwiedzają skazanych...
Uśmiercą go. Zasłużył sobie.
Nie powinnaś jechać do szkoły?
- Albo posprzątać? - Wiem, czym jest kara śmierci.
Chcesz odwiedzić mordercę. Masakra.
- Nie mówię, że jest niewinny. - To kim on jest?
Człowiekiem!
Spóźnię się. Dave mnie odwiezie.
Odwiedzicie tatę?
Nie, bo gremliny przyjdą.
Są waszym rodzeństwem.
Dobra, odwiedzę.
- Przyjechać po ciebie? - Dave to zrobi.
Zadzwoń do mnie.
Mam trening do szóstej, pojadę autobusem.
A owsianka?
Skazani na śmierć nie mogą przebywać z innymi ludźmi.
Jesteśmy odcięci od świata.
Nikt nie wie o moim istnieniu.
Czuję, jakbym powoli był wymazywany.
Proszę wybaczyć mój styl.
Uczę się wyrażać myśli.
W razie czego dodałem pani nazwisko do listy odwiedzających.
Życzę pomyślności.
Cameron Todd Willingham.
WIĘZIENIE STANOWE
Ja do Camerona Todda Willinghama.
Zapraszam.
Dziękuję, że pani przyjechała. Miło panią poznać.
- Wzajemnie, Cameron. - Znajomi mówią mi Todd.
Dobrze, Todd.
Przejechała pani kawał drogi.
- Mieszka pani w Houston, prawda? - Tak.
- Jak minęła podróż? - W porządku. Zdarzały się korki.
Jazda autostradą to jakiś...
obłęd.
Jest pani moim pierwszym gościem od dłuższego czasu.
Naprawdę?
Rozumiem.
A dlaczego?
Żona nie przychodzi?
Nie jesteśmy już razem.
Rozumiem ją.
Po prostu...
Tęsknię za nią.
Przykro mi.
A rodzice?
Mieszkają w Oklahomie.
Dwa tysiące kilometrów stąd.
Ojciec ma swoje lata, matka choruje.
Przyjadą, jak będą mogli.
Może opowiedz...
o sobie.
Jak tu się żyje?
- Szkoda słów. - No tak.
Są jakieś udogodnienia?
W więzieniu?
Nie, proszę pani.
Wybacz, Todd, ale nie wiem...
o co pytać...
Chyba jestem kiepską...
rozmówczynią.
Skądże. Proszę opowiedzieć,
jak jest na zewnątrz.
Może ucieknę stąd na chwilę.
Dobrze,
ale mów mi po imieniu,
bo gdy słyszę „pani”, czuję się jak moja mama.
Elizabeth.
Cóż...
Niech pomyślę.
- Mąż? - Rozwódka.
- Dzieci? - Dwójka.
Andrew i Julie.
Parka.
Fajnie.
Moja Amber miałaby teraz 11 lat.
Karmen i Kameron po dziewięć.
Były bliźniaczkami.
Bliźniaczki?
- Miałeś przekichane. - Żebyś wiedziała.
- Przebierałaś kiedyś dwójkę naraz? - Nie.
Stacy porównywała to do łapania
dwóch ubłoconych świnek na festynie.
One były najpiękniejszymi dziećmi na świecie.
Różniły się od siebie, ale były ulepione z tej samej gliny.
Kameron była mądra.
Miała swoje nawyki.
Jeśli ktoś jej przeszkadzał,
stawiała na nogi cały Teksas.
Karmen miała mój charakter.
Amber była cudowną starszą siostrą.
Jednego dnia pomagała remontować pokój sióstr,
a drugiego potrafiła powiedzieć:
„Tatusiu, lubię nowe dzieci, ale kiedy pójdą do domu?”.
Miałaś opowiedzieć o świecie,
a sam nawijam.
Nie szkodzi.
Minęło trochę czasu.
Ile?
Osiem lat.
Osiem.
Zbliża się mój koniec.
Boisz się?
Nie zabiłem swoich dzieci.
Przysięgam.
Kochałem je ponad życie.
Koniec czasu.
To było dziwne.
Był łagodny, wygadany.
Chce ci się dobrać do majtek.
Wiesz o tym.
W dodatku jest wyznawcą diabła.
- Nieprawda. - Tak mówili w telewizji.
Spalił dzieci w ofierze szatanowi.
Bez przesady.
Jeśli ktokolwiek zbliży się do moich dzieci,
poczęstuję go kulką z trzydziestkiósemki.
Jeśli weźmiesz broń do ręki,
wyprowadzam się z osiedla.
Dziewczyny, zaczynajmy.
Opiszesz go w nowej sztuce?
- Nie wiem. - To fascynujące.
Liz, a gdyby ktoś chciał skrzywdzić twoje dzieci?
Zero litości.
- Widzisz? - Tu nie o to chodzi.
- Przeciwnie. - Uśmiercą człowieka.
Potwora, który nie zasługuje, by żyć.
To zwykła zemsta. Postępujemy prymitywnie?
Czyż nie?
Skąd, to się nazywa restytucja. Niech kara będzie adekwatna do czynu.
Lepiej zamorduj byłego męża.
Byłoby super.
Tylko nie bądź jedną z tych zatroskanych panienek,
które zakochują się...
- Przestań. - Tak tylko mówię.
Dziękuję, że interesujesz się moim życiem miłosnym.
Może i jestem zdesperowana,
ale wiem, że więzienne romanse nie mają przyszłości.
Cześć.
Tata umarł.
Droga Elizabeth,
nie zdążyłem podziękować za twoją wizytę.
Poprawiłaś mi nastrój na wiele dni.
Proszę pana.
Byłem pełen nienawiści:
do sędziego, ławników,
do wszystkich, którzy mnie maltretowali i życzyli śmierci.
Jednak po latach
nienawiść gdzieś się ulotniła.
Pracowałem nad swoją sprawą i zabawne jest to,
że nie jestem już 24- letnim
zagubionym przygłupem.
Za kratami nauczyłem się więcej
niż kiedykolwiek w szkole.
Pamiętam każde słowo z naszej rozmowy.
Nigdy nie spotkałem kogoś takiego jak ty,
artystki pełnej głębokich przemyśleń
i mądrości życiowej.
„Dla mnie to było coś więcej niż kontakt ze światem.
„Twoja wizyta tchnęła we mnie życie
„i napełniła wszechmocnym blaskiem”.
Jakby przygotowywał się do SAT.
Źle zaakcentowałaś „wszechmocny”.
Może facet pracuje nad stylem.
Może niektórzy mają ochotę
pouczyć się do egzaminu.
Przecież się uczę.
Odwiedzisz go znowu?
Będziesz tam jeździć?
Może.
Dlaczego?
Nie wiem, skarbie.
Czasem masz ochotę coś zrobić.
Pomóc komuś, kto jest...
pełen uczuć.
Co ja wygaduję. Rozumiesz?
Szczerze?
Nie bardzo.
- Nie wierzę, że wróciłaś. - A jednak.
Pięknie wyglądasz.
- Przestań. - Żartujesz?
Fryzura, oczy, sukienka.
To do mnie przemawia.
Jasne.
Wstań.
- Zrób obrót. - Co?
Tylko raz.
- Proszę. - Nie.
Co u ciebie?
Liz, ostatnio tylko ja mówiłem.
Jak żyją Julie i Andrew?
W porządku.
- Mówiłam, ile mają lat? - Nie.
Julie ma 17.
Jest bardzo bystra.
To wspaniałe dziecko,
ale czasem jest strasznie upierdliwa.
Boże kochany.
Nie chciałabyś mnie znać, gdy miałem 17 lat.
- Uwierz. - Serio?
- A Andrew? - Przystojny piegusek.
- Łamie serca? - Za moment.
Często widują tatę?
Co jest?
Zmarł kilka tygodni temu.
Współczuję.
Bardzo mi przykro.
Oboje wiemy, jak to jest kogoś stracić.
Napisałem wiersz o córkach.
Kiepski. Przeczytać?
Pewnie.
Jest do bani.
„Ich piękno płynie głęboko w nich
„Ich miłość wszystko naprawi
„Ich piękno jest nader wyjątkowe
„Cenniejsze niż antyki unikatowe”
Ładny.
Kurewsko beznadziejny.
Okropny.
- Jesteś fanem Kowbojów, prawda? - Prawda.
Myślisz, że Aikman i Irving pociągną grę?
Kończ, bo zamarznę.
- Wiem, czemu łazisz wnerwiony. - Czemu?
Bo też jesteś tu więźniem.
Nie jesteś na dole w hierarchii
ani na górze, jesteś gdzieś pośrodku.
Abyś mógł poczuć, że twoje życie ma sens,
musisz mnie gnębić.
Ale to ślepa uliczka, więc nie awansujesz.
Bawisz się w terapeutę?
Po prostu mam dużo wolnego czasu.
Czytałeś Człowieka w poszukiwaniu sensu?
Wagarowałem wtedy.
Autorem jest Viktor Frankl.
Spoko.
Gość pisze, że życie jest cierpieniem.
Aby przetrwać, trzeba odnaleźć w tym sens.
Złożyłem córce obietnicę.
Czasem mnie odwiedza.
Ty też masz córkę, nie?
Przypomnij imię.
Becky. Chodźmy do środka.
- Nie muszę cię skuwać. - Jestem niebezpieczny.
Już to widzę.
Jak żyjesz?
Tak?
Jakoś leci?
To ty.
Nie poznajesz, co?
Muszę poprawić fryzurę.
Widziałaś się z siostrami?
Trzymają się?
Złościsz się na mnie?
A one?
Widujesz je?
Opiekujesz się nimi?
Tak?
Powiesz im, że byłaś u tatusia?
Że jest mu przykro?
Wiesz, że tego nie zrobiłem, prawda?
Cóż, Todd, skoro chcesz, opowiem ci o moim życiu.
Pewnie nie spodziewałeś się tylu szczegółów,
ale mówiłeś, że chcesz wiedzieć wszystko.
Poranki bywają trudne.
Dzień dobry!
Nastolatkowie siedzą po nocach,
a potem są zdziwieni, gdy muszą wstać do szkoły.
Być może ich rozpieszczam, ale mam do tego prawo jako matka.
Taka już jestem.
Chcę, by czuli, że mają we mnie wsparcie.
Nie miałam ci czegoś podpisać?
Mówię ci,
czasem ta jedna godzina między szóstą a siódmą rano
trwa dosłownie pięć minut.
Lunch. Wystarczy? Przytul się.
Pa, mamo. Kocham cię.
- Kocham cię. - Ja ciebie też.
Staram się pisać codziennie.
Ostatnio kiepsko mi to idzie.
Jakiego nie miałabym życia,
wciąż myślę o niezrealizowanych planach.
Wiem, że banalnie to brzmi dla osoby w twojej sytuacji,
ale chciałeś usłyszeć prawdę.
Droga Elizabeth,
dziękuję, że podzieliłaś się ze mną swoimi przemyśleniami.
Nigdy nie myślałem w ten sposób...
Drogi Toddzie, dostałam twój rysunek.
Jest przepiękny.
Pytałaś, jak wygląda moje życie.
Spróbuj spędzić w kuchni jeden dzień.
Potem wyobraź sobie, że będziesz tam do końca życia.
Mówi się, że więźniowie odsiadują karę, ale w celi śmierci czas przestał płynąć.
Gdy zostaliśmy skazani, nasz zegar się zatrzymał.
Mówią, że trzeba korzystać z życia, póki je mamy.
Zwykle śmierć przychodzi niespodziewanie,
podczas snu lub jakiegoś wypadku.
Natomiast ja na nią czekam ze świadomością,
że mogą mnie zabić w każdej chwili.
Widzę wgniecione drzwi,
odrapane przez walczących o życie skazańców.
STAN TEKSAS
Na pewno chodzi o tę sprawę?
Nuda, ławnicy obradowali godzinę. Mam lepsze.
- Poproszę. - W porządku.
- Dziękuję. - Nie ma za co. Następny.
BIURO SEKRETARZA OKRĘGU
ZEZNANIE MARGARET HAYS
Próbował dostać się do środka, wybił okno kluczem do kół.
Ale po chwili buchnął ogień.
Facet był zrozpaczony.
PROTOKÓŁ SĄDOWY
Nie próbował ratować dzieci, póki nie przyjechała policja.
Urządził sobie przedstawienie.
Wiadomo, że podłożył ogień.
Oto tak zwane dzieło sztuki. Wisiało nad łóżkiem Todda Willinghama.
Panie doktorze, prosimy o komentarz.
Wiem z doświadczenia, że takie obrazy śmierci i przemocy
często świadczą o przynależności do sekty.
Uważam, że Todd Willingham
jest socjopatą skłonnym do przemocy.
Czy to prawda, że interweniowała u państwa policja,
gdy Todd Willingham był w stanie upojenia alkoholowego
i wyzywał panią od dziwki, szmaty i zdziry?
Todd nie skrzywdziłby swoich dzieci.
Kochał je całym sercem.
Opiekował się nimi.
- Panie Horton? - Nie mam pytań.
PALESTRA STANU TEKSAS
Dziękuję za spotkanie, panie Horton.
Proszę podziękować Rhondzie.
Powiedziała, że inaczej się pani nie odczepi.
Chciałam zapytać o Todda Willinghama.
- Znał go pan wcześniej? - Tak.
Miejscowi go kojarzyli.
I schodzili mu z drogi.
Ściągał same kłopoty.
Coś pani opowiem.
Dzień po śmierci córek Todda
miasto zorganizowało zbiórkę pieniędzy na pogrzeb,
a on zachowywał się, jakby wygrał na loterii.
Pił, grał w darta.
Szalał na całego.
To, że ktoś niestosownie się zachowuje,
nie znaczy, że jest mordercą.
Racja.
Niestosownie jest stawać po jego stronie.
Jest pani wykształconą osobą.
Miał motyw, środki. Dowody wszystko potwierdziły.
Skąd ta pewność, że jest niewinny?
Nie wiem, czy jest niewinny.
Pytanie, czy proces był sprawiedliwy.
Niech zgadnę, oczarował panią.
W Corsicanie uchodził za kobieciarza.
Nie interesuje mnie to,
ale wiem jedno.
Świadkowie zmienili zeznania, a pan tego nie podważył.
Nie dotarł pan do przyjaciół Todda.
Nie zaangażował pan ani jednego eksperta.
Proszę mi wybaczyć,
ale nawet nie próbował pan wzbudzić wątpliwości u ławników.
Gdzie pani studiowała prawo?
Państwo marnie płaci obrońcom z urzędu.
- Robiłem, co mogłem. - Czyżby?
Niezależnie od oceny moich zawodowych kompetencji
pozostaje faktem, że chłopak jest potworem i umrze.
Proszę martwić się o żyjących.
Radzę robić to samo.
Możemy się odwołać w sądzie dla Piątego Okręgu.
Proszę mi wybaczyć, ale Horton jest kompletną niezgułą.
Od początku uznał Todda za winnego.
Koszmarny proces, ale to nie znaczy, że Todd jest niewinny.
Co z apelacją?
Pani Gilbert, doceniam entuzjazm.
Pracowałem nad tą sprawą sześć lat.
Inni też potrzebują pomocy.
- Ale... - Odrzucili wniosek habeas corpus.
Wnosi pani o wznowienie postępowania, podważając zeznania świadków,
podczas gdy głównym uzasadnieniem wyroku
był wynik ekspertyzy pożarniczej.
Muszę przyznać rację ekspertom.
Ślady po ogniu nie kłamią.
Podziwiam, że troszczy się pani o Todda,
ale osobiste zaangażowanie może zaślepić.
Przerabiałem to.
Proszę nie ulegać emocjom.
Emocjom?
Bo jestem kobietą?
- Nie to miałem na myśli. - Więc proszę mnie oświecić.
Jeśli chce pani mu współczuć, proszę pamiętać,
jakim był człowiekiem.
Super. Dokończę pańską robotę.
Chwileczkę.
Nie chciałem pani urazić. Spędziłem mnóstwo czasu nad tą sprawą.
- Musiałem odpuścić. - Wie pan co?
Czytałam akta o Johnnym Webbie.
Jego zeznanie wydaje się perfidnym kłamstwem.
Możemy go jakoś namierzyć?
Dzień dobry.
Co słychać?
Pani z kółka różańcowego?
Nie, dzwonił do pana sędzia Powell?
Tak.
Chciałam porozmawiać o Toddzie Willinghamie.
Kojarzę gościa.
Zeznał pan w sądzie, że przyznał się...
do wzniecenia pożaru, w którym zginęły jego córki.
Tak, pamiętam.
Smutna historia.
Czytałam pańskie zeznanie.
Próbuję poznać prawdę.
To było dawno temu.
Ja nie pamiętam zeszłego tygodnia.
Może chciałby pan coś dopowiedzieć?
Cóż...
Siedziałem sobie w celi. Wprowadzili kolesia.
Pogadaliśmy, a potem mi się zwierzył.
- Tyle. - Tak po prostu?
Zaprzyjaźniliście się?
Dzieliliśmy celę.
Dlaczego się panu zwierzył?
Może musiał się wygadać.
Czasem przy obcych jest łatwiej.
Jak to działa?
Kiedy osadzony zeznaje w czyjejś sprawie,
skracają mu wyrok?
Coś to zmienia?
Jest pan spawaczem?
- Najwyraźniej. - Jak mój ojciec.
Jaka jest pana praca marzeń?
- Podwodny spawacz. - Zarąbista fucha.
- Został pan nim? - Chciałbym.
Zrobiłem kurs.
- Uczyłem się... - W Houston?
- Tak. - W Ocean Corporation.
Właśnie! Mają wszystko, co trzeba.
- Kosztuje fortunę. - Bez kitu.
- To kawał drogi stąd. - Wiem.
- Pojechałem moim pikapem. - Tym?
- Moje maleństwo. - Fajowy.
Myślę o nowym.
- Dlaczego pani pyta? - Skąd miał pan na to pieniądze?
Już wiem, o co chciałam zapytać.
Czy prokurator Jackson...
obiecał panu skrócenie wyroku w zamian za zeznanie?
Gdzie tam...
- Zrobił to? - Skąd.
Obiecał, że się panem zaopiekuje?
- Tak było? - Nie chcę już gadać.
Poszedł pan na układ?
- Nie mogę o tym mówić. - Kto panu zabronił?
Prokurator? Wykorzystał pana...
- Idź stąd, kobieto. - Posłuchaj!
Zabiją niewinnego człowieka!
- Będziesz musiał z tym żyć! - Dość!
Przez ciebie zabiją niewinnego człowieka!
Mam tu spluwę.
Chciałam tylko pogadać.
- Nie mam ochoty. - Dobra.
Już odjeżdżam.
Spierdalaj!
Możesz pomóc.
Proszę.
Groził ci?
Ten sukinsyn ci groził?
Ściemniał w sądzie. Wiesz czemu?
To zwykły kapuś.
Myślę, że prokurator go przekupił.
Wziął w łapę. Co za menda.
Wiesz, co to oznacza?
Pojawił się kapuś,
nie znaleziono kanistra i mamy zeznanie Stacy.
Zebraliśmy dowody.
Reaves twierdzi,
że możemy składać apelację w Piątym Okręgu.
Próbowałem już pięć razy.
- Zostało mi jedno podejście. - Masz szansę.
Rezultat będzie taki sam.
Masz jeszcze jedną szansę.
Życie jest sprawiedliwe?
Nie wiem.
Bóg się na to godzi?
Nie znamy Jego zamiarów.
Nawet nie próbuję sobie tego wyobrazić.
Chcę żyć.
Dlatego się nie poddamy.
Jasne?
Więc życie jest niesprawiedliwe.
I co z tym zrobimy?
Może nasza obecna sytuacja...
jest najlepszą z możliwych.
Wspieramy się.
Wiemy, że coś tu nie gra.
Może to zasługa Boga.
Sprowadził nas,
byśmy dociekli prawdy.
Piękny rysunek.
To nasz dom?
Mamusia płacze?
Bo byłem dla niej niedobry?
To tatuś?
Był draniem, co?
Przepraszam, kochanie.
Lekarz, który nazwał Todda socjopatą, nigdy z nim nie rozmawiał.
- To niesprawiedliwe. - Właśnie.
Wzywają go na świadka zawsze, gdy chcą skazać kogoś na śmierć.
- Facet ma ksywę Doktor Śmierć. - Doktor Śmierć?
Wydalili go z Amerykańskiego Towarzystwa Psychiatrycznego,
bo stawiał diagnozy bez wcześniejszych spotkań z oskarżonymi.
Dlatego trzeba czytać uważnie.
Obiecuję, że jutro coś ugotuję. Żałosny widok.
Lubię zimną pizzę.
Ja też, ale weź chociaż talerz.
Cześć, Jules.
Dzwonił doktor Hurst?
Nie. Na razie.
- Dokąd idziesz? - Pouczyć się.
Z Dave'em?
Pamiętasz jego imię?
Co?
Posłuchaj.
Mów.
Korespondowanie z mordercą pewnie jest wspaniałe,
ale zachowujesz się jak jakaś bohaterka.
Wiesz, że Andrew płacze po nocach
z tęsknoty za ojcem?
Nie masz pojęcia, co tu się dzieje.
- Mam. - Nie.
Mylisz się.
Przepraszam.
Wybacz, córeczko.
Dallas może wykonać kop na bramkę
w drugiej próbie.
Kowboje ustawiają formację shotgun.
Podanie. Kardynałowie szarżują!
Hutchinson biegnie z lewej, znów traci piłkę!
Bez jaj!
Do dupy rozgrywający.
Trzy straty w pierwszej kwarcie.
- Willingham! Kowboje są do bani. - Stul pysk.
Nie zagrają w play- offach trzeci raz z rzędu.
- Porażka. - Niewiarygodne.
W grę wchodzi ludzkie życie.
Czyli próbuje pani udowodnić niewinność Todda?
Po prostu pomagam jego adwokatowi.
Proces Todda był zwykłą farsą.
Willingham, mówią o tobie w radiu.
Todd, zmień stację.
- Częstotliwość? - Daj 1060.
...szłam porozmawiać z rzekomym zabójcą,
a spotkałam bezbronnego, wrażliwego człowieka.
Był bardzo elokwentny.
Jak zamierza pani przekonać ludzi,
którzy widzieli, jak Todd bił swoją żonę?
Potraktował pan kogoś brutalnie?
- Czyni to pana mordercą? - Nie.
Świadkowie zmienili swoje zeznania.
Co innego zeznali policji,
a co innego w sądzie.
Pojawiły się dowody DNA.
Może będzie nowa ekspertyza pożarnicza.
Wiele kwestii pozostaje niewyjaśnionych.
Zatem wierzy pani w niewinność Todda?
Tak.
Władze Teksasu uśmiercą niewinnego człowieka.
Chciałby pan do tego dopuścić?
Jest wystarczająco dużo dowodów, żeby rozpatrzyć apelację Todda.
Jeśli są jakiekolwiek wątpliwości...
Wyznaczyli datę.
Siedemnasty lutego.
DATA EGZEKUCJI: 17 LUTEGO 2004 ROKU
Jestem podekscytowana.
Czytałam o pewnym ekspercie,
który uchodzi za najlepszego specjalistę od pożarów.
Niejaki Hurst.
Okazuje się, że mieszka w Austin.
Tego właśnie nam trzeba.
Eksperta, który podważy ten absurdalny wyrok.
Dla mnie już nie ma ratunku.
Ja nie...
Nie jestem postacią z twojej sztuki
ani kawalerem do wzięcia.
Nie zamierzam ubarwiać
nudnego życia byłej gospodyni domowej.
Ja tu umrę.
To moje ostatnie dni, a nie twoje.
Nie dawaj mi złudnej nadziei.
Jestem wdzięczny, że we mnie uwierzyłaś,
że się zaangażowałaś,
ale prawda nie ma znaczenia.
To niczego nie zmieni.
Skłamałem, Liz.
Okłamałem ciebie...
i wszystkich dookoła.
Poszedłem do pokoju dziewczyn.
To fakt.
Czołgałem się
w ogniu i dymie.
Wszystko się paliło.
Próbowałem wejść do pokoju, ale poczułem piekący żar.
Amber!
Wiedziałem, że...
Nie miałem...
Nie miałem odwagi patrzeć, jak płoną moje dzieci.
Chciałem tam wrócić, ale za bardzo się bałem.
Więc jestem winny.
Ten, kto nie potrafi uratować dzieci, nie zasługuje, by żyć.
Chce, żebyśmy przestali.
Może słusznie.
Może go zadręczamy.
Jaką mamy szansę?
To bez znaczenia.
Tu nie chodzi tylko o Todda.
Ten system nie działa.
Myślisz, że ilu z nich wydymano?
Owszem.
Na początku byliśmy w sobie szaleńczo zakochani.
Po narodzinach bliźniaczek wzięliśmy ślub.
Sądziłam, że naprawdę mnie kochał,
ale chyba zrobił to dla dzieci.
Stacy, czy jest coś,
co mogłoby pomóc go uratować? Przypomnij sobie.
Lada moment go zabiją.
Wiem.
Pomóż nam.
Mój brat jest policjantem.
Powiedział, że jeśli Toddowi się upiecze,
oskarżą mnie, a on im w tym pomoże.
Nie chcę iść do więzienia.
Bzdura.
Todd cię kocha. Bez przerwy mówi o tobie.
Odwiedź go.
- Nie mogę. - Stacy...
On był ojcem twoich dzieci.
Zmienił się.
Idź do niego.
Cześć.
Jakiś doktor zostawił ci wiadomość...
- Hurst? - Tak.
Wszystko w porządku?
- To nie taki doktor, jak myślisz. - Jasne.
Miłego dnia.
6 LUTEGO, 11 DNI DO EGZEKUCJI
Jesteśmy wdzięczni, że zechciał pan na to zerknąć.
Pani znak?
Słucham?
Jaki jest pani znak zodiaku?
- Baran. - Czyta pani horoskop?
Czasami.
Czasami się sprawdza, a czasami nie.
To wszystko jest...
Ludzie zawsze fascynowali się gwiazdami.
Określali ich położenie,
przewidywali ruch wsteczny Merkurego
czy koniunkcję Marsa i Wenus.
Przepowiadali przyszłość na podstawie obserwacji nieba.
Ludzi tych nazywano astrologami.
Byli ekspertami od Układu Słonecznego,
lecz pojawiła się nauka zwana astronomią
i uznano ich teorie za dyrdymały.
Czytałem raport tamtych ekspertów.
Za mną.
Przepraszam.
- Co widzicie? - No cóż...
- Nic. - Właśnie, żadnych śladów ognia.
Ani popękanej szyby.
Efekt pajęczyny...
to zasługa zimnej wody z wężów strażackich.
Dwa dni ślęczałem nad tą sprawą.
Inspektorzy zawsze znajdą to, czego szukają,
nawet jeśli tego tam nie ma.
Uznali Todda za winnego, zanim weszli do domu.
Byli tak pewni podpalenia,
że nawet nie sprawdzili grzejnika.
Instalacja elektryczna nie spełniała podstawowych norm bezpieczeństwa.
Dziewczynki!
Płomienie buchnęły pod sufit.
Objęły ściany, zanim przedostały się na dół.
Tatusiu!
Taki pożar nazywamy rozgorzeniem.
Wszystkie palne przedmioty momentalnie się zapalają.
Wzorce V znalezione przez ekspertów też wskazują na rozgorzenie.
WZORCE V
31 GRUDNIA 1991 R.
Płyn łatwopalny na werandzie?
To podpałka do grilla,
o której nie raczono wspomnieć.
Moje dzieci się palą!
A lodówka przy tylnych drzwiach?
Linoleum, na którym stała, było nienaruszone.
Nikt jej nie przestawiał.
Sporządziłem raport na podstawie setek eksperymentów
przeprowadzonych przez wybitnych naukowców.
Tamte fachury może widziały wiele pożarów,
ale to zwykli astrologowie.
- Dziękujemy, panie Hurst. - Bardzo dziękujemy.
Pozostaje tylko...
Ile jesteśmy winni?
Nie wierzę w astrologię, pani Gilbert.
Ale wierzę w karmę.
Dobrych uczynków nigdy za wiele.
Nie ma za co.
Znaleźliśmy Hursta!
Znaleźliśmy Hursta! Spotkaliśmy się z nim!
Stwierdził, że to nie było podpalenie.
Wiesz, co to oznacza? Nie było żadnej zbrodni.
- Dasz wiarę? - Chciałbym.
Mój Boże.
Mówiłem to od początku.
Reaves poszedł do komisji od zwolnień warunkowych.
Muszą to uznać jako dowód niewinności.
Todd!
Mamy szansę.
Sam nie wiem.
Nie chcę znowu się łudzić.
Zostało mi dziesięć dni.
Jeśli znów będę miał nadzieję, dni miną ot tak.
Rozumiem, ale ja wierzę.
Wiesz, o czym myślałem, czekając na ciebie?
O czym?
Po tym, co ci powiedziałem,
sądziłem, że mnie opuścisz.
Nigdy.
NOWE DOWODY NAUKOWE
- Irene. - Tak?
Zanieś raport Hursta do Komisji Ułaskawień i Zwolnień Warunkowych.
Albo sam to załatwię.
KOMISJA DS. UŁASKAWIEŃ I ZWOLNIEŃ WARUNKOWYCH
- Cześć, Cindy. - Cześć.
Prześlij to od razu.
- Jasne. - Dzięki.
- Miłego dnia. - Wzajemnie.
Komisja przysłała faks.
ODRZUCONO
Jak mogli go odrzucić?
10 LUTEGO, 7 DNI DO EGZEKUCJI
To nowa interpretacja istniejących dowodów
przedstawiona za pomocą nowatorskich metod naukowych.
Zebraliśmy nowe dowody!
W ogóle się nie spotkali?
Halo?
Irene, przygotuj wniosek o zawieszenie egzekucji na 30 dni!
Nie musisz krzyczeć, jesteś na głośniku.
Sprawdź, do której pracuje biuro gubernatora.
Cześć.
Dzięki, że przyszłaś.
Co u ciebie?
- W porządku. - To dobrze.
Ładnie wyglądasz.
- Nieprawda. - Prawda.
Te twoje oczy.
Chciałeś się spotkać, więc słucham.
Pani Gilbert twierdzi, że moją jedyną szansą
jest zawieszenie egzekucji na prośbę gubernatora.
Potrzebuję twojego oświadczenia.
- Nie mogę ci pomóc. - Dlaczego?
Gubernator Richards zignorowała mój list.
Napisz do Perry'ego, bo mnie nie ułaskawią.
Tylko ja cię broniłam.
- Co cię teraz powstrzymuje? - Wiele rzeczy.
Babcia, ludzie mi to odradzają.
Tylko w tobie nadzieja.
- Nie pomogę. - To po co tu przyszłaś?
- Byliśmy małżeństwem. - To nie powód.
Czujesz się winna, bo nigdy mi nie pomogłaś.
Wolne żarty.
- Na co wydałaś forsę? - Co?
Z polisy, mogłem wynająć adwokata.
- Próbowałam jakoś przeżyć. - Strojąc się u fryzjera?
- Sporo wydałaś na paznokcie. - Żebyś wiedział.
A potem paradowałaś po mieście.
- O rany. - Olałaś mnie,
żeby bzykać frajerów.
Wiesz, ile się nasłuchałam o laskach,
które gziły się ze skazańcami?
- To wszystko prawda. - Wiem.
Wszystkie ruchały dzieciobójcę.
Nic się nie zmieniłeś.
Skąd, kurwa, możesz to wiedzieć?
No skąd?
Znam cię!
Dwanaście lat, suko.
Dwanaście lat zbierałaś się na odwagę, żeby mnie odwiedzić.
- Dlaczego? - Bo mówili, że zabiłeś moje dzieci!
Spokój!
Wiesz, że tego nie zrobiłem.
Nie skrzywdziłbym ich. Przecież wiesz.
Myślałem o tym przez 12 lat.
Wszystko pamiętam.
Wszystko pamiętam i przepraszam,
jeśli kiedykolwiek zrobiłem ci krzywdę, ale kochałem cię.
- Przestań. - Kochałem cię.
Nasze trzy piękne córeczki nie żyją
i muszę za to zapłacić.
Proszę cię tylko o jedną rzecz.
Błagam cię.
- Tylko ten jeden raz. - Wybacz, muszę już iść.
12 LUTEGO, 5 DNI DO EGZEKUCJI
Przenoszą cię bliżej sali.
Znajdź swoją drogę, bracie.
Spokojnie, kolego.
- Wysoko głowa, Todd. - Trzymaj się, bracie.
Pamiętasz podanie Rogera Staubacha w play- offach
przeciwko Wikingom w 1975 roku?
Pewnie.
Wchodź.
Przegrywamy 14:10.
Zostały 24 sekundy.
Odchylił się i piłka poszybowała w górę.
Jakimś cudem
odbiła się od biegacza
i wpadła w ręce Drew Pearsona.
Przyłożenie dla Kowbojów.
Niewiarygodne.
Tego ci trzeba, bracie.
Boskiego podania.
Szkoda, że nie mogę ci go posłać.
...owoc żywota Twojego, Jezus.
Święta Maryjo, Matko Boża,
módl się za nami grzesznymi
teraz i w godzinę śmierci naszej. Amen.
Egzekucja Todda Willinghama odbędzie się za pięć dni.
Skończy się jego dwunastoletnia męka.
Pożycz kartkę i długopis.
Trzymaj.
Do wszystkich zainteresowanych.
Nazywam się Johnny Webb.
Zostałem zmuszony do złożenia zeznań przeciwko panu Willinghamowi
przez prokuratora okręgowego oraz innych urzędników.
Nie pozostaje mi nic innego,
jak odwołać je w tym momencie.
Pan Willingham jest niewinny.
Odbiorą ci tatusia, skarbie.
Nie wiem, mówią, że nadszedł mój czas.
Ja też będę za tobą tęsknił.
Bardzo.
Tamtego dnia...
gdybym choć ciebie uratował...
Amber.
15 LUTEGO, 2 DNI DO EGZEKUCJI
Wszystko będzie dobrze.
Twój brat z nimi porozmawia.
Czy nadal wspiera pani męża? Co tam się wydarzyło?
Prosimy o komentarz.
Bez względu na wszystko, co zostało powiedziane,
mam ze sobą pisemne oświadczenie.
BRAT STACY ZABIERA GŁOS
Todd przyznał się do winy, gdy Stacy go odwiedziła.
Teksas słusznie ukarze tego potwora.
Chodźmy. To wszystko.
Dziadek kupił wnuczkom polisę na życie.
16 LUTEGO, DZIEŃ PRZED EGZEKUCJĄ
Wypłacił pieniądze zaraz po pożarze.
Ona jest przerażona.
Wszyscy drżą ze strachu po raporcie Hursta.
Poprosiłem rodziców, żeby nie przyjeżdżali.
Mogliby tego nie udźwignąć.
Jasne.
Raport trafił na biurko gubernatora.
Perry'ego?
Tak.
Zaczynam się bać, Liz.
Nie śmierci,
lecz bólu, podobno jest potworny.
Przyjdziesz?
Obiecuję.
To dobrze.
Nie chcę umierać w samotności.
Mamo? Wszystko w porządku?
Jutro go zabiją.
Poniosłam porażkę.
Nieprawda.
Zawiodłam go.
Gdybym wcześniej odnalazła Hursta...
Nie zawiodłaś go.
Tak wiele dla niego zrobiłaś.
Chyba sądziłam, że dobro zwycięży.
Sądziłam, że dobro zwycięży!
Przykro mi.
Bardzo.
To mnie jest przykro,
że poznałaś prawdę o tym gównianym świecie.
Paul, gubernator tego nie przeczytał.
Bo to jest dowód!
Znajdź kogoś, kto zmusi go do przeczytania.
- Ej! - Co tam?
Ile zostało?
Jakieś półtorej godziny.
Nikt nie dzwonił?
Przykro mi, bracie.
Czekam na telefon, szefie.
Wiem.
Daj znać, jak zadzwoni Elizabeth Gilbert.
Obiecuję.
Wszystko gra?
Wiem.
Kurwa.
Mama jest w krytycznym stanie,
ale wyjdzie z tego. Niestety ma złamany kręgosłup.
Nie wiemy, czy kiedykolwiek będzie chodzić.
Jedzie na salę operacyjną.
Cholera.
Już pora.
Wstań.
Bierzemy go.
Gotowi? Jeden, dwa, trzy.
Nie!
- Nie powinno jej tu być. - Nic na to nie poradzę.
- Mojej byłej żony. - Nie pomogę.
Zgnijesz w piekle, suko!
- Chciałbyś coś powiedzieć? - Tak, proszę księdza.
Jestem niewinny.
Zostałem skazany za makabryczną zbrodnię,
której nie popełniłem.
Przez 12 lat byłem niesłusznie prześladowany,
mimo swojej niewinności.
Moim ostatnim życzeniem jest to, by moje ciało skremowano,
a prochy rozrzucono na grobie moich córek.
Prochem jestem
i w proch się obrócę.
Niechaj ziemia będzie moją stolicą.
Róbcie swoje.
Dziękuję.
Cześć, ślicznotko. Zastanawiam się, gdzie jesteś.
Pewnie zatrzymało cię coś ważnego.
Kiedy to przeczytasz, mnie już nie będzie,
ale chcę ci opowiedzieć o moim śnie.
Poszedłem z córeczkami na spacer.
- Zerwiesz mi też? - Nie ten.
Zerwij tamten.
Dobrze.
Był piękny jesienny dzień.
Pogoda na futbol, jak mawiał mój tato.
Dzisiaj był ostatni dzień. Nie, wczoraj był ostatni.
To było w tym tygodniu...
Zabawne, bo ty też tam byłaś.
Pewnie chciałaś się przejść.
Już.
Mógłbym z wielu powodów użalać się nad sobą.
Najbardziej żałuję tego, że nie mogę być pochowany obok córek.
Ale dzięki tobie odnalazłem spokój.
Pokazałaś mi, że miłość jest wszędzie,
ale trzeba się na nią otworzyć.
Sprawiłaś, że nauczyłem się doceniać życie.
Żałuję tylko, że nie dałem ci niczego w zamian,
poza moją dozgonną miłością.
Szczerze oddany, Todd.
Zbierajmy się.
Pomimo kalectwa Elizabeth Gilbert nigdy nie przestała walczyć
o Todda Willinghama.
Projekt Niewinność oraz rodzina Todda
wciąż oczekują, że władze Teksasu
przyznają się do stracenia niewinnego człowieka.
W 2011 roku na podstawie dowodów
dostarczonych przez pięciu czołowych naukowców w kraju
Teksańska Komisja do spraw Kryminalistyki
uznała twierdzenie doktora Hursta wykluczające podpalenie za zasadne.
Od 1980 roku 158 mężczyzn i kobiet
zostało straconych,
zanim pojawiły się dowody świadczące o ich niewinności.
Pytanie do pana gubernatora Perry'ego.
Pański stan uśmiercił 234 skazanych.
Jesteście rekordzistami pod tym względem. Czy...
Czy świadomość, że któryś z nich mógł być niewinny,
nie spędza panu snu z powiek?
W żadnym wypadku.
Teksas prowadzi wnikliwe
i przejrzyste postępowania sądowe.
Jeśli ktoś popełni
ohydną zbrodnię przeciwko naszym obywatelom,
może liczyć na sprawiedliwy proces,
apelację,
a nawet na wniosek do Sądu Najwyższego, jeśli zajdzie taka potrzeba.
Natomiast jeśli ktoś przyjedzie do Teksasu,
zamorduje jedno z naszych dzieci, policjanta
lub innego obywatela,
spotka go najwyższa kara
i zostanie stracony.
Co pan sądzi...
PRZEDWYBORCZA DEBATA REPUBLIKANÓW